Αγαπημένοι μου, προειδοποιώ πως τα νεύρα μου είσαι κρόσια και οι ορμόνες μου ασταθείς τον τελευταίο καιρό. Με άλλα λόγια, μεταμορφώνομαι όποτε μου θυμιέται σε σχιζοφρενή δολοφόνο και ξεγελάω με γλυκό χαμόγελο και μάγουλο βερίκοκο. Με ενοχλούν όλα, ο, τι ζει, αναπνέει, περπατάει, έχει χέρια, ρίζες, φτερά ή ουρά. Έτσι λοιπόν, για να ξεσπάσω τα νεύρα μου, θα γκρινιάξω για τη ζωή μου στη Γηραιά Αλβιώνα.

Θέλω να σας εκμυστηρευτώ, οτι ζω σε ένα σπίτι με 5 συγκατοίκους. Αυτό θα το πάρετε στον τάφο σας όταν γίνω Rich n’ Famous γιατί εγώ δε θα είμαι από τους ταπεινούς. Ξεκινώ χωρίς περιστροφές την αντικειμενική και ακριβοδίκαιη περιγραφή μου.

Ένα ζευγάρι από Ισπανία, κακό λόγο δε θα πω, πέραν του οτι με κόλλησε, ο χρυσός o roommate, γαστρεντερίτιδα Χριστουγεννιάτικα και βίωσα την τρισκατάρατη ευχή που δίνω στους εχθρούς μου: “που να σε πιάσει κόψιμο και να ‘σαι με γκόμενο”. Δράμα. Αυτός σπουδάζει αρχιτεκτονική και παίζει κάτι κιθάρες και αυτή κρατάει ένα παιδάκι.
Μαγειρεύουν ωραία και με αφήνουν να παίρνω τις κατσαρόλες τους, όταν εγώ η ακαμάτρα αφήνω τη δική μου δέκα μέρες στο ψυγείο.
Κατά τα άλλα, ήσυχοι, χαμογελαστοί, δεν ακούγονται στο σεξ…ή δεν κάνουν(;;;).

Μια κοπελίτσα από Νορβηγία. Αυτή ανήκει στην κατηγορία των παράξενων θηλαστικών που λειτουργούν σαν κανονικοί άνθρωποι μόλις σηκωθούν το πρωί.
Είναι αυτοί οι μυστήριοι τύποι που ξυπνάνε μέσα στο χειμώνα και κάνουν ντουζ για να “ανοίξει το μάτι τους”. Μπορείς επίσης να βγάλεις τα νύχια σου με πένσα και να μη ξανακοιμηθείς μέχρι να παντρευτείς να γιάνει. Ανώμαλε. Είμαι αυτή που κοιμάμαι με κάλτσα πάνω από πετσετέ φόρμα, αν μπορούσα θα έβαζα σκουφί και γάντι και μόλις σηκώνομαι θέλω αρκούδα αγκαλιά. Δε θα τους καταλάβω ποτε. Με εκνευρίζει γιατί και μιλάει δυνατά και έχει και διαπεραστική φωνή, χειρότερη και απ’ της Μελέτη (αυτή by the way, έχει αποτρελαθεί τελείως; τέσπα).
Κατά τα άλλα φτιάχνει κάτι υγιεινά και τρώει. Αδιάφορη.

Η Αμερικανίδα. Αμερικανίδα, τέσπα, απο την Iowa. Αυτή τη φοβάμαι λιγάκι. Δε μιλάει, δε λαλάει, σα βατοκρυμμένο το πουλάκι μου και όλο φτιάχνει Banana Cake. Το δωμάτιο της είναι σα να έχει πέσει βόμβα. Ανοίγει την πόρτα και σε ρουφάει το Χρονικό της Νάρνια. Επίσης, παίρνει άπλυτο το ποτήρι από το νεροχύτη και πίνει νερό…με ζωή. Καταλαβαίνετε λοιπόν, γιατί δεν έχω δοκιμάσει ποτέ Banana Cake. Το καψερό εν τω μεταξύ, έχει ρίξει τρελό τσακωμό με το γούστο, μιας που φοράει μόνο φλατ μπαρετίτσες, κάτι χίπικα πουκάμισα και ξεφτισμένα παντελόνια. Νύχι μισοβαμμένο και μαλλί που δεν τη γνώρισε τη χτένα. Και το θέμα είναι οτι δουλεύει και σε σοβαρή εταιρεία, όπως διατείνεται. Που δουλεύεις μαρή και πας ντυμένη έτσι; στη Τζαιαντ;;
Ταγάρι.

H διπλανή μου. Αυτό το πλάσμα τρώει, ζωή να ΄χει. Απλά κάθε που μαγειρεύει βρωμάει όλο το σπίτι. Και μαγειρεύει συχνά. Δεν μπορώ ποτέ να προσδιορίσω τι ακριβώς φτιάχνει. Δεν είναι δα και η Βέφα, πετάει στο microwave κάτι τοσούλια κουτάκια, που όμως είναι ικανά να κάνουν όλο το Kingston να μετακομίσει από τη μπόχα. Βέφα, βέβαια, μπορεί να μην είναι αλλά “λέει” αστολογικούς χάρτες με ύφος διδακτικό, οπότε αγγίζει επίπεδα Άσης. Και στο πάχος. Μου είπε δε τις προάλλες που με βρήκε με Nutella και κουτάλι στην κουζίνα, οτι θα πάρω κιλά και οτι δεν προσέχω το βάρος μου. Με ρώτησε επίσης πόσο καιρό κάνω γυμναστική και της είπα 3 μήνες. Συνολικά. Τα τελευταία 6 χρόνια. Την ώρα εν τω μεταξύ που εγώ κούμπωνα τη Nutella και στραβοκατάπινα ενοχικά την τελευταία μπουκιά έσκιψε να πιάσει την κατσαρόλα και είδα κώλο αεροδρόμιο, φαρδύ-πλατύ. Με τον…αεροδιάδρομο να αχνοφαίνεται (if you know what I mean). Αυτό το πλάσμα λοιπόν, αγαπημένοι μου φίλοι, κόντεψε να πείσει οτι στα 48 κιλά μου, κάτι δεν πάει καλά. H δε θα πάει στο μέλλον. Ξέρω κι εγω; “λέει” και χάρτες αυτή.
Είναι πιο γελίο και από αυτούς που κάνουν τζόκινγκ μέσα στη βροχή, δίπλα στον Τάμεση, με -3…ή απλά σαν αυτούς που κάνουν τζόκινγκ, σκέτο.
Α! Επίσης κλέβει τάπερ. Της έκλεψα τυρί για αντίποινα. Το παίρνετε επίσης στον τάφο σας.

Το μαρτύριο μου δε σταματά εδώ.

Υποφέρω πιό πολύ και απ’ τη Βανδή. Γιατί εμένα, Μαίρη Παναγιωταρά δε με λές ακριβώς αλλά αν τα πράγματα δεν είναι τακτοποιημένα όπως πρέπει στους κοινόχρηστους, μεταμορφώνομαι σε Σωσώ Παπαδήμα και σου παίρνει ο διάλος το Χασάπη και το Μιχαλάκη μαζί.

Πρώτον, δεν αντέχω τόση τρίχα ΠΑΝΤΟΥ. Ούτε κόλλευ την άνοιξη τόση τρίχα. Τρίχα στο μπάνιο, τρίχα στην κουζίνα, τρίχα στο πλυντήριο και γενικά ΤΡΙΧΑ! Αυτο που με κάνει τρελή όμως είναι η τρίχα στο διάδρομο. Τι στα σκατά τις εμπνέει στο διάδρομο και βγαίνουν όλες και ξεμαλλιάζονται; Και δεν είναι δάπεδο, να την πάρει και κανάς αέρας με τόσο ποδοβολητό. ΜΟΚΕΤΑ ΜΑΤΕ. Κολλάνε εκεί μέχρι να διασπαστούν, σαν αυτές τις καινούργιες σακούλες του Βασιλόπουλου. By the way, Τις σιχαίνομαι.

Δεύτερον. Η μάχη του μπάνιου. Σας ανέφερα οτι είναι ΕΝΑ; Ω, ναι! Ώσπου να κατουρήσει ο ένας, έχει χεστεί ο άλλος. Και χώώώώνονται εκεί μέσα με τις ώρες, σαν τη θειά την Αμερσούδα με τα 8 βρακιά. Άσε που έχω την εντύπωση πως μόνο εγώ πλένω τη λεκάνη. Τρελό θύμα φίλε. Αφήνουν, τα χρυσά μου, το στίγμα τους παντού. Τι βάζω τη χλωρίνη πάνω στο καζανάκι, τι διαλέγω σφουγγαράκι σε σχήμα λουλουδακίου, τι αγοράζω παπί υγρό, τι σπρέι με βανίλια και παπάγια. Παπάρια. Δε τους αφορά.

Τρίτον. Η μάχη του laundry. Δε με πιάνει που δε με πιάνει η προκοπή της μπουγάδας συχνά, πάντα ΜΑ ΠΑΝΤΑ όταν το θυμάμαι κάποιος έχει ήδη βάλει πλυντήριο. Και απορώ. Αφού με την καθαριότητα δε το έχουν, γιατί δε τα βγάζουν λίγο στο κρύο αεράκι να τα δει ο ήλιος(λέμε τώρα)και ο θεός(πάλι λέμε τώρα) να φρεσκαριστούν; Και κάθε φορά λοιπόν καραδωκώ σαν τον κόνδορα να δω πότε θα τελειώσει για να τρέξω να χώσω τα δικά μου. Ξέρεις τι είναι να ζεις με την απειλή του να μην έχεις βρακί την επόμενη;

Τέλος πάντων. Βαριέμαι φρικτά να κάνω επίλογο, έχει πάει 3.44 και έχω και τα ορμονικά μου.

Τα λέμε ξανά.