Ως κλασική Ελληνίδα, προτιμώ να πεθάνω παρά να αποδεχτώ οτι μπαίνω -26 χρονών γαιδούρα- στην πραγματική ενήλικη ζωή. Τόσα χρόνια για ό, τι χρειαζόμουν, βρισκόταν μια μάνα, ένας πατέρας, ένα πανεπιστήμιο να με κάνουν να νιώθω πως κάποιος θα μου σώσει τον κώλο στη στραβή.

Continue reading “ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΒΥΡΩΝΑ… by Nolita” →