ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ, ΡΕ : ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟΣ!
Η γιαγιά Ελισσάβετ, από κοσμοπολίτικη οικογένεια του Ικονίου – πάντα, θυμάμαι ,όταν μίλαγε με την αδελφή της την Αλεξάνδρα ανακατεύανε λέξεις από 3-4 γλώσσες. Κεφτεδάκια σαν τα δικά της δεν ξανάφαγα ποτέ. Ούτε και παγωτό καϊμάκι…
Continue reading “ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ, ΡΕ : ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟΣ! by KalpaxM (Guest)”
Ούτε 10 ετών δεν ήμουν όταν άκουσα για πρώτη φορά τον “Κύρη του Σπιτιού”. Με πατέρα φουλ στο Beethoven και μάνα στους Doors, δεν καταλάβαινα ακριβώς το είδος της μουσικής που άκουγα. Δυνάμωσα την τηλεόραση και άκουσα τη μάνα μου να τραγουδάει από την κουζίνα.
Δεν πάμε καλά, η μάνα μου τραγουδάει ελληνικό στίχο;!
-Μαμά; Ποίοι είναι αυτοί οι κύριοι;
Continue reading “ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΟ . . . by Nolita”
Ο Υπουργός Πολιτισμού, σε μια προσπάθεια να χτυπηθεί η αλλοτρίωση, καθιέρωσε καθημερινές δωρεάν προβολές του «Θωρηκτού Ποτέμκιν» και του πρώτου μέρους του «Ιβάν του τρομερού» (το δεύτερο μέρος δεν θα προβαλλόταν διότι δεν είχαν τελειώσει οι εσωκομματικές συζητήσεις για την υποκρυπτόμενη κριτική του σκηνοθέτη στο καθεστώς)
Continue reading “A NIGHTMARE WITHIN A NIGHTMARE by Prospero”
Ως κλασική Ελληνίδα, προτιμώ να πεθάνω παρά να αποδεχτώ οτι μπαίνω -26 χρονών γαιδούρα- στην πραγματική ενήλικη ζωή. Τόσα χρόνια για ό, τι χρειαζόμουν, βρισκόταν μια μάνα, ένας πατέρας, ένα πανεπιστήμιο να με κάνουν να νιώθω πως κάποιος θα μου σώσει τον κώλο στη στραβή.
Do Androids dream of electric sheep?
Πολύ πιθανό τα ανδροειδή να ονειρεύονται εν τέλει ηλεκτρικά πρόβατα.
Δεν ξέρω.
Όπως ο Ντέκαρ στο Blade Runner, δεν ήξερε αν τα σκοτώνει ή τα αποσύρει…
Continue reading “DO ANDROIDS DREAM OF ELECTRIC SHEEP? by Prospero”
Αγαπημένοι μου, προειδοποιώ πως τα νεύρα μου είσαι κρόσια και οι ορμόνες μου ασταθείς τον τελευταίο καιρό. Με άλλα λόγια, μεταμορφώνομαι όποτε μου θυμιέται σε σχιζοφρενή δολοφόνο και ξεγελάω με γλυκό χαμόγελο και μάγουλο βερίκοκο. Με ενοχλούν όλα, ο, τι ζει, αναπνέει, περπατάει, έχει χέρια, ρίζες, φτερά ή ουρά. Έτσι λοιπόν, για να ξεσπάσω τα νεύρα μου, θα γκρινιάξω για τη ζωή μου στη Γηραιά Αλβιώνα.
Δεν θυμάμαι το όνομά της.
Και τα χαρακτηριστικά του προσώπου της είναι θολά πια στη μνήμη μου.
Πολλά χρόνια πίσω, στο καρδιολογικό συνέδριο στη Στοκχόλμη. «Παίρνουμε το μετρό να κατέβουμε στο τέρμα, να δούμε τι έχει;» μου λέει στη μεσημεριανή διακοπή ο Άγγελος. Φύγαμε. Γυαλισμένοι, με τα κοστούμια μας.
Σήμερα- Δεκέμβρης 2015
Είπα να πιώ μια ρημαδογουλιά καφέ και να βγω μια βόλτα. Έκανα λοιπόν, το τραγικό λάθος να χαζέψω εφημερίδες και την αρχική σελίδα του facebook.
Continue reading “ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2015-THE MINI FB POST by Nolita”
Πέρασαν σχεδόν 12 χρόνια από εκείνο το εταιρικό ταξίδι στην Κούβα.
Όταν βγήκαμε από το αεροδρόμιο – μετά από κανα τρίωρο διατυπώσεων και ελέγχων – βρεθήκαμε αντιμέτωποι με ένα από τα πολλά μπερδέματα που σταθερά συνέβαιναν. Ένα ταξί, μας σταμάτησε και μας είπε ότι οι βαλίτσες μας έχουν φορτωθεί σε άλλο πούλμαν. Έπρεπε να κατέβουμε και να περιμένουμε να έλθει εκείνο να μας πάρει.
Continue reading “ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΑ ΠΡΙΝ 12 ΧΡΟΝΙΑ by KalpaxM (Guest)”
SUPER RANDOM 
Recent Comments