Όχι, δεν είμαι ψυχίατρος. Με την ίδια έννοια που ενώ τραβάω φωτογραφίες δεν είμαι φωτογράφος και ενώ γράφω ποιήματα δεν είμαι ποιητής. Με την ίδια ακριβώς έννοια που αν κάτι είναι είναι κίτρινο και ξινό δεν είναι πάντα λεμόνι, δύναται κάλλιστα να είναι μιά… ικτερική πεθερά.

Όχι, δεν ταυτίζομαι. Η κατοχή ενός τίτλου και η ταύτιση με τον τίτλο είναι εντελώς διαφορετικά πραματάκια, αγαπητοί σύντροφοι. Ένα απλό πράδειγμα: κάποιος κατέχει τον βασιλικό θρόνο και κάποιος είναι βασιλιάς, κάποιος έχει δίπλωμα ιατρικής και κάποιος είναι γιατρός. Είναι σίγουρο πως όλοι είχατε την οδυνηρή εμπειρία ενός γιατρού που ταυτιζόταν με τον τίτλο του… είναι εκείνος ακριβώς που κάποτε τον ακούσατε να ξεστομίζει “πάψε, εγώ είμαι ο γιατρός”.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους βασιλείς και πολύ πρόσφατα με τους πρωθυπουργούς και πάει λέγοντας. Τα μεγαλύτερα δεινά η ανθρωπότητα τα τράβηξε από αυτούς που ήταν βασιλείς και όχι από αυτούς που κλήθηκαν να ασκήσουν βασιλική ή άλλη εξουσία, π.χ. “εγώ είμαι ο προιστάμενος”, “εγώ είμαι το αφεντικό” ή και το ανάποδο “εγώ είμαι ένας απλός εργάτης”, ένα στάτους δηλαδή πλήρους φαντασιακής ταύτισης.

Ναί, έχω. Έχω κάποιονα τίτλο, δεν είμαι αυτός ο τίτλος. Έχω δηλαδή τα εφόδια εκείνα που με τοποθετούν σε θέση τέτοια που να ασκώ και να εξασκώ τα εφόδια αυτά, να τα παρ-έχω δίκην υπηρεσιών σε αυτούς που τα επιθυμούν. Διότι μόνον εκείνος που έχει κάτι γνωρίζει τι δεν έχει, ότι δεν είναι πλήρης, ότι είναι ελλιπής, ότι έχει αδυναμίες και μόνον τότε εκείνος μπορεί να επιθυμεί._